Helikopter ebeveynlik anne babaların çocuklarının hayatının her alanına aşırı düzeyde müdahale etmesi, onları sürekli gözetim altında tutması ve her sorunlarını kendi başlarına çözmeye çalışması durumunu ifade eden bir ebeveynlik tarzıdır.
Bu kavram, ilk kez Dr. Haim Ginott’un 1969 yılında yayımlanan Between Parent & Teenager adlı kitabında, bir gencin "Annem üzerimde tıpkı bir helikopter gibi uçuyor" şeklindeki yakınmasıyla literatüre girmiştir.
Günümüzde asker ocağına ya da hayatın ilk büyük adımına evladını uğurlayan bir annenin kaygısı sıkça dile getirilir: “Sabah erken nasıl kalkacak, çok yemek seçer, korkaktır nöbete nasıl gidecek, koğuşta nasıl uyuyacak, O daha küçük..” Bu cümleler, modern anne-baba profilinin çocuğuna biçtiği "kırılgan" rolün ve duyduğu derin endişenin bir dışavurumudur.
Ancak insan sormadan edemiyor: Çanakkale’de, Kurtuluş Savaşı’nda 15-16 yaşındaki evlatlarını cepheye gönderen anneler çocuklarını sevmiyor muydu? Elbette onlar da anneydi. Evlatlarının ellerine kına yakıp, belki de bir daha göremeyeceklerini bilerek vatan savunmasına uğurluyorlardı. Tarihsel süreçte ebeveynlik; çocukları hayata ve sorumluluklara hazırlayan kolektif bir bilinçten, bireysel ve aşırı korumacı bir "sakınma" refleksine evrilmiştir.
Doğaya baktığımızda ebeveynliğin asıl amacının "sakınmak" değil, "donatmak" olduğunu görürüz: * Aslan yavrusuna avlanmayı öğretir.
* Kuş, yavrusuna uçmayı öğretir.
* Çita, hayatta kalmanın yollarını beller.
Doğada sevgi, yavruyu sonsuza kadar dış etkenlerden korumak değil; onu doğanın sert gerçekliklerine karşı güçlü kılmak ve hayata hazırlamaktır. Oysa modern insan, çocuklarını hayatın en küçük zorluklarından bile korumaya çalışmakta, onların yağmurda ıslanmasına dahi izin vermemektedir. Çocuğu cam fanus içinde büyütmek, onu dış dünyanın fırtınalarına karşı savunmasız bırakmaktan başka bir işe yaramaz.
Psikoloji bilimi, aşırı korumacılığın çocuklar üzerindeki yıkıcı etkilerini net bir şekilde ortaya koymaktadır. Aşırı korumacı tutumlar: * Çocukların bağımsız karar verme becerilerini köreltir.
* Problem çözme yeteneklerini zayıflatır.
* Bireyin kriz durumlarında baş etme mekanizmalarının gelişmesini engeller.
Gerçek hayat filmlerdeki gibi değildir. Bu gün Gazzeli çocukların içinde bulunduğu durumu görüp ibret almalıyız Hayat; engelleri, hayal kırıklıklarını, zorlukları ve mücadeleyi barındırır. Çocuklarına her pürüzsüz yolu açmaya çalışan ebeveynler, aslında onların kendi ayakları üzerinde durabilen birer yetişkin olmalarının önündeki en büyük engeli oluşturmaktadırlar.
Çocuğumuzu sevmek demek, onu hayatın acılarından ve zorluklarından tamamen arındırmak demek değildir. Gerçek sevgi, ona düşmeyi göze alabilecek cesareti aşılamak, düştüğünde kalkabilme gücünü kazandırmak ve onu hayatın rekabetçi, zaman zaman zorlayıcı ama bir o kadar da öğretici akışına güvenle bırakabilmektir. Unutulmamalıdır ki, fırtınalarla boğuşarak büyümeyen ağaçların kökleri derine inmez; hayatın gerçek gücü ise ancak gövdesini rüzgara direnecek kadar esnek ve sağlam yetiştirenlerde bulunur.
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
RAMAZAN GÜÇLÜ
HELİKOPTER EBEVEYNLİK
Helikopter ebeveynlik anne babaların çocuklarının hayatının her alanına aşırı düzeyde müdahale etmesi, onları sürekli gözetim altında tutması ve her sorunlarını kendi başlarına çözmeye çalışması durumunu ifade eden bir ebeveynlik tarzıdır.
Bu kavram, ilk kez Dr. Haim Ginott’un 1969 yılında yayımlanan Between Parent & Teenager adlı kitabında, bir gencin "Annem üzerimde tıpkı bir helikopter gibi uçuyor" şeklindeki yakınmasıyla literatüre girmiştir.
Günümüzde asker ocağına ya da hayatın ilk büyük adımına evladını uğurlayan bir annenin kaygısı sıkça dile getirilir: “Sabah erken nasıl kalkacak, çok yemek seçer, korkaktır nöbete nasıl gidecek, koğuşta nasıl uyuyacak, O daha küçük..” Bu cümleler, modern anne-baba profilinin çocuğuna biçtiği "kırılgan" rolün ve duyduğu derin endişenin bir dışavurumudur.
Ancak insan sormadan edemiyor: Çanakkale’de, Kurtuluş Savaşı’nda 15-16 yaşındaki evlatlarını cepheye gönderen anneler çocuklarını sevmiyor muydu? Elbette onlar da anneydi. Evlatlarının ellerine kına yakıp, belki de bir daha göremeyeceklerini bilerek vatan savunmasına uğurluyorlardı. Tarihsel süreçte ebeveynlik; çocukları hayata ve sorumluluklara hazırlayan kolektif bir bilinçten, bireysel ve aşırı korumacı bir "sakınma" refleksine evrilmiştir.
Doğaya baktığımızda ebeveynliğin asıl amacının "sakınmak" değil, "donatmak" olduğunu görürüz:
* Aslan yavrusuna avlanmayı öğretir.
* Kuş, yavrusuna uçmayı öğretir.
* Çita, hayatta kalmanın yollarını beller.
Doğada sevgi, yavruyu sonsuza kadar dış etkenlerden korumak değil; onu doğanın sert gerçekliklerine karşı güçlü kılmak ve hayata hazırlamaktır. Oysa modern insan, çocuklarını hayatın en küçük zorluklarından bile korumaya çalışmakta, onların yağmurda ıslanmasına dahi izin vermemektedir. Çocuğu cam fanus içinde büyütmek, onu dış dünyanın fırtınalarına karşı savunmasız bırakmaktan başka bir işe yaramaz.
Psikoloji bilimi, aşırı korumacılığın çocuklar üzerindeki yıkıcı etkilerini net bir şekilde ortaya koymaktadır. Aşırı korumacı tutumlar:
* Çocukların bağımsız karar verme becerilerini köreltir.
* Problem çözme yeteneklerini zayıflatır.
* Bireyin kriz durumlarında baş etme mekanizmalarının gelişmesini engeller.
Gerçek hayat filmlerdeki gibi değildir. Bu gün Gazzeli çocukların içinde bulunduğu durumu görüp ibret almalıyız Hayat; engelleri, hayal kırıklıklarını, zorlukları ve mücadeleyi barındırır. Çocuklarına her pürüzsüz yolu açmaya çalışan ebeveynler, aslında onların kendi ayakları üzerinde durabilen birer yetişkin olmalarının önündeki en büyük engeli oluşturmaktadırlar.
Çocuğumuzu sevmek demek, onu hayatın acılarından ve zorluklarından tamamen arındırmak demek değildir. Gerçek sevgi, ona düşmeyi göze alabilecek cesareti aşılamak, düştüğünde kalkabilme gücünü kazandırmak ve onu hayatın rekabetçi, zaman zaman zorlayıcı ama bir o kadar da öğretici akışına güvenle bırakabilmektir. Unutulmamalıdır ki, fırtınalarla boğuşarak büyümeyen ağaçların kökleri derine inmez; hayatın gerçek gücü ise ancak gövdesini rüzgara direnecek kadar esnek ve sağlam yetiştirenlerde bulunur.