10 Kasım, yalnızca bir ölüm yıl dönümü, bir yas günü değildir. Aynı zamanda kendimizi, ülkemizi ve Cumhuriyetimizi sorgulama günüdür.

Atatürk’ü gerçekten anlamak, onun adını her fırsatta anmakla değil, gösterdiği hedefleri ne kadar gerçekleştirdiğimizle ölçülür.

Atatürk, “İstikbal göklerdedir” dedi. Peki, bugün göklere ne kadar hâkimiz? Bu sözü kaç kişi gerçekten anladı, kaç kişi bu hedef doğrultusunda ülkeye bir değer kattı?

Atatürk, “Ben sporcunun zeki, çevik ve ahlaklısını severim” dedi. Çünkü sporda gerçek başarı yalnızca fiziksel güçle, yetenekle veya kazanılan kupalarla ölçülmez. Zekâ, çeviklik ve ahlak bir arada olmadığında gerçek başarıdan söz edilemez. Ahlakın olmadığı yerde kazanılan zaferin de değeri eksik kalır. Sporcu, yalnızca sahada kazandıklarıyla değil, karakteriyle, rakibine saygısıyla ve duruşuyla da örnek olmalıdır.

Atatürk’ün gösterdiği hedefler, birkaç güzel sözden ve siyasi nutuktan ibaret değildi. O, bu toprakların tarihinden, kültüründen, geçmişinden ve kendi medeniyet birikiminden güç alan, geleceği kendi aklıyla tasarlayan büyük bir medeniyet hayal ediyordu.

Burada yıllardır yanlış anlaşıldığını düşündüğüm çok önemli bir mesele var: Atatürk’ün muasır medeniyetler seviyesine ulaşma hedefi, Batı medeniyetlerini örnek alıp onların seviyesine çıkmaya çalışmak değildi.

Benim anladığım Atatürk’ün hayalindeki muasır medeniyet, Batı medeniyetini taklit etmek değil; kendi özünden, kendi tarihinden, kendi toprağından ve medeniyet birikiminden beslenerek geleceğin medeniyetini inşa etmekti.

Hatta bugün hâlâ muasır medeniyetler seviyesine ulaşmaktan söz ediyorsak, belki de Atatürk’ün asıl hayalini yeterince anlayamamışız demektir. Onun hedefleri gerçekten anlaşılmış ve hayata geçirilmiş olsaydı, bugün başka ülkelerin seviyesine çıkmayı değil, onların bizim ortaya koyduğumuz medeniyet anlayışına ulaşmasını konuşuyor olabilirdik.

Ne yazık ki 1938’den bugüne Atatürk’ün adını sahiplenen, kendisini Atatürkçü olarak tanımlayan birçok siyasi anlayış, bu hedefleri gerçekleştirmek yerine Atatürk’ün ismini siyasi kimliğinin bir parçası hâline getirmekle yetindi.

Atatürk’ün adını kullanarak makam elde etmek, seçim kazanmak veya siyasi tartışmalarda onun arkasına sığınmak Atatürkçülük değildir. Kamu görevinde bulunanların, hangi siyasi görüşten olursa olsun, dürüstlük, liyakat ve hesap verebilirlik ilkeleriyle hareket etmesi gerekir. Atatürk’ün mirası da bu sorumluluktan ayrı düşünülemez.

Atatürk’ün gösterdiği hedefleri bilimde, teknolojide, eğitimde, sanatta ve sporda gerçekleştirmek için çalışan herkes, bu ülkenin geleceğine katkı sunmaktadır.

Cumhuriyet, yalnızca geçmişin hatırasıyla değil, geleceğe yapılan yatırımlarla yaşatılır.

Bugün 10 Kasım’da kendimize sormamız gereken soru şudur: Atatürk’ün adını ne kadar çok anıyoruz değil, onun hayal ettiği Türkiye’yi kurmak için bugüne kadar ne yaptık?

Çünkü Atatürk’ü sevmek bir söz, anlamak bir bilinç, yaşatmak ise bir sorumluluktur.