Hayatta en çok değeri geç anlaşılan insan annedir.

Çünkü anne hep vardır sanılır…
Hep arayacak, hep bekleyecek, hep affedecek gibi gelir insana.

Bir anne bazen bir ömür susar.
Çocuğu üzülmesin diye kendi derdini içine gömer.

Gece yatağa aç girer ama evladını tok yatırınca mutlu olur.

Hasta olur söylemez.

Yorulur belli etmez.

Kırılır ama duasını eksiltmez.

Bugün dönüp baktığımızda birçok insanın ayakta kalmasının sebebi annesinin duasıdır aslında.

Çünkü annenin yüreği başka çalışır.
Herkes vazgeçse bile o vazgeçmez.

Ne acıdır ki insanlar en sert cümleleri annelerine kuruyor artık.

Bir telefon açmayı bile ihmal ediyor.
Ama bir gün o ev sessiz kaldığında, insan anlıyor annesinin aslında evin kendisi olduğunu…

Anne gidince sadece bir insan gitmiyor.
Evin bereketi gidiyor.
Sıcaklığı gidiyor.
İnsanın içindeki çocuk gidiyor.

Şunu çok iyi biliyorum;
Dünyada karşılıksız tek sevgi varsa o da anne sevgisidir.
Menfaatsizdir, hesapsızdır, pazarlıksızdır.
Sen düşsen de seni kaldıran ilk el yine annenin eli olur.

O yüzden annelerimizi kırmadan, üzmeden kıymetini bilmek gerekiyor.
Çünkü bazı pişmanlıkların bu dünyada telafisi olmuyor.
Mezarlıkta edilen dualar, zamanında verilmeyen sevgiyi geri getirmiyor.

Ve insan bir gün şunu anlıyor:
Bu dünyada sırtını gerçekten yaslayabildiğin en güvenli yer, annenin yüreğiymiş.