Sigara, modern dünyanın en sinsi ve en yaygın “sessiz katili” olarak tanımlanabilir. Sigara sadece bireysel bir tercih değil, toplumun ekonomik, sosyal ve genetik geleceğini ipotek altına alan bir bağımlılık türüdür. Bu “illetle” başa çıkmak, yalnızca bireylerin iradesine bırakılamayacak kadar büyük bir meseledir; devletin kararlılığı ve milletin bilinciyle yürütülecek topyekün bir seferberlik gerektirir.

Bireysel zarardan toplumsal felakete uzanan sigara kullanımı, istatistiklerin ötesinde bir yıkım tablosudur. Kanserin birçok türünden kalp-damar hastalıklarına kadar uzanan sağlık sorunları, sadece içeni değil, pasif içicilik yoluyla ailesini ve çevresini de vurmaktadır.

Sigaraya ödenen para, bireysel bütçeyi sarsarken; hastalıkların tedavisi için harcanan milyarlarca lira devlet hazinesine büyük bir yük bindirir.

Erken ölümler ve kronik hastalıklar nedeniyle yaşanan verimlilik kaybı, milli ekonominin gizli düşmanıdır.

İzmaritler ve üretim sürecindeki karbon ayak izi, doğamıza kalıcı zararlar vermektedir.

Peki nasıl mücadele edilmelidir? Devlet, anayasal bir görev olarak vatandaşının sağlığını korumakla yükümlüdür. Bu mücadelede devletin atması gereken kritik adımlar dan bazıları şunlar olabilir.

Vergilendirme ve fiyatlandırma politikalarıyla tütün ürünlerine erişim zorlaştırılmalıdır.

Sıkı denetimle kapalı alan yasakları kağıt üzerinde kalmamalı, ihlallere karşı tavizsiz bir denetim mekanizması işletilmelidir.

Eğitim sürecinde okullarda sadece “zararlı” demekle yetinilmeyip, bilinçlendirme programları modernize edilmelidir. Ayrıca, sigara bırakma polikliniklerine ve ilaç desteğine erişim tamamen ücretsiz ve yaygın olmalıdır.

Tabi ki yasalar bir yere kadar korur, ancak asıl değişim aile de toplumun vicdanında ve kültüründe başlar. “Bir kereden bir şey olmaz” anlayışını yıkmak, milletin her ferdinin görevidir.

Anne ve babalar için çocuklara en büyük miras temiz bir ciğer ve tütünsüz bir rol model olmaktır.

Sivil toplum kuruluşları mahalle mahalle, sokak sokak bu farkındalığı yaymalı, tütünsüz yaşamı bir “prestij” haline getirmelidir.

Gençlerimiz de sigarayı bir büyüme belirtisi veya isyan aracı olarak değil, kölelik zinciri olarak görmelidir.

Sigara ile mücadele, bir siyaset üstü meseledir. Devletin yasaklayıcı ve destekleyici gücü, milletin sarsılmaz iradesiyle birleştiğinde; Türkiye daha sağlıklı, daha üretken ve daha müreffeh bir geleceğe adım atacaktır. Unutulmamalıdır ki; zehirle barış olmaz, sadece mücadele edilir.Hatta sigara ile topyekûn mücadele, bir halk sağlığı seferberliği meselesidir.

Sigara içen herkes bir gün çok pişman olacaktır.Hatta şu an içerken bile pişman olanlar çoktur.Unutmayalım ki; zararın neresinden dönülürse kardır.