Bir gün genç bir çalışan, yıllarca kendisi için emek veren ailesine şöyle demiş:

“Yakında önemli bir göreve geleceğim. İnsanlar beni tanıyacak, ismim duyulacak, herkes bana saygı gösterecek.”

Ailesi onun başarısını istemiş ama şu cevabı vermiş:

“Evladım, insanların seni tanımasından önce senin faydanın tanınması gerekir. Şöhret geçicidir, hizmet kalıcıdır.”

İnsan bazen hedef olarak hizmet etmeyi değil, görünür olmayı seçiyor. Oysa toplumların ihtiyacı alkışlanan kişilerden çok, işini hakkıyla yapan insanlardır.

Son yıllarda dikkat çekici bir değişim yaşanıyor.

Bir eğlence programı düzenlendiğinde binlerce kişi kısa sürede toplanabiliyor. Bir ürün indirimine insanlar kilometrelerce kuyruk oluşturabiliyor. Sosyal medyada saatler harcanabiliyor.

Ama gençlerin geleceği, ülkenin meseleleri, eğitim, bilim ve üretim konuşulduğunda aynı ilgiyi görmek kolay olmuyor.

Bir toplumun öncelikleri, geleceğinin de habercisidir.

Bir dostum bana:

“Memleketin hali hakkında ne düşünüyorsun?” diye sordu.

Şunu söyledim:

Bir binanın dış cephesi ne kadar güzel olursa olsun, taşıyıcı kolonlarında sorun varsa uzun süre ayakta kalamaz.

Devletler de böyledir.

Ekonomi, adalet, eğitim, ahlak ve güven duygusu sağlam değilse sadece görünen başarılarla ilerlemek mümkün değildir.

Bir çiftçi düşünün.

Yıllarca ürün almış, bereketli hasatlar yaşamış.

Fakat bir süre sonra toprağını işlemeyi bırakmış, bakım yapmamış, eksiklerini görmezden gelmiş.

İlk yıllarda bir sorun fark edilmemiş.

Ama zamanla verim düşmüş, ürün azalmış, sıkıntılar başlamış.

Toplumlar da böyledir.

Sorunlar bir gecede ortaya çıkmaz; uzun süre ihmal edilen eksiklerin sonucunda büyür.

Bugün dünyanın birçok bölgesinde insanlar huzurlu hayatlar yaşarken bir anda savaşlarla, ekonomik krizlerle veya büyük felaketlerle karşı karşıya kalabiliyor.

Dün güven içinde olan şehirler, kısa süre sonra endişenin merkezi haline gelebiliyor.

Bu yüzden hiçbir toplum sahip olduğu imkanları sonsuza kadar garanti görmemelidir.

Farklı görüşlere sahip insanlar aynı ülkenin vatandaşlarıdır.

Birbirini düşman görmek kolaydır.

Zor olan ise farklılıkları koruyarak ortak geleceği inşa etmektir.

Toplumsal huzur, herkesin aynı düşünmesinden değil, birbirinin varlığına saygı göstermesinden doğar.

Bugün makam sahibi olanlar yarın o makamda olmayabilir.

Bugün servet sahibi olanlar yarın aynı imkanlara sahip olmayabilir.

Bugün güçlü görünen kurumlar yarın aynı gücü koruyamayabilir.

Kalıcı olan şey, geride bırakılan eserler ve yapılan hizmetlerdir.

Bu nedenle insanın kendisine sorması gereken soru şudur:

“Bugün sahip olduğum imkanları sadece kendim için mi kullanıyorum, yoksa benden sonra gelecekler için de bir değer bırakabiliyor muyum?”

Çünkü hayatın en önemli muhasebesi, elde edilenlerin değil, geride bırakılanların muhasebesidir.