Bugün dünyanın en büyük problemlerinden biri ekonomik kriz değil, para ile kurulan hastalıklı ilişkidir. İnsanlık artık ihtiyaç kadar değil, hırs kadar tüketiyor. Kazanmak için yaşamak başka bir şeydir, yaşamayı sadece kazanmaya indirgemek başka bir şey.

Eskiden insanlar para kazanırken huzur arardı, şimdi huzuru kaybedip daha fazla para arıyor.

Modern sistem insana sürekli daha fazlasını istetiyor. Daha büyük ev, daha pahalı araba, daha lüks hayat, daha gösterişli marka… Fakat bütün bunlar arttıkça insanın içindeki boşluk da büyüyor. Çünkü para ihtiyaçları karşılayabilir ama huzuru satın alamaz.

Bugün birçok insanın değeri karakteriyle değil, banka hesabıyla ölçülüyor. İnsanlar ne kadar dürüst olduğu ile değil, ne kadar güçlü göründüğü ile önem kazanıyor. Böyle bir düzende ahlak geri çekiliyor, gösteriş öne çıkıyor.

Oysa Müslümanın ölçüsü bu olmamalıdır.

İslam çalışmaya, üretmeye, kazanmaya karşı değildir. Tam tersine alın terini kıymetli görür. Ticaret Peygamber mesleğidir. Ancak İslam, paranın insanın kalbine yerleşmesine izin vermez. Çünkü para kontrolden çıktığında insanı büyütmez; aksine küçültür.

Bugün insanlar lüks içinde yaşarken mutsuz, borç içinde yaşarken gösterişli, kalabalıkların içinde yalnız hale geldi. Sosyal medyada herkes zengin görünmeye çalışıyor. İnsanlar artık hayat yaşamıyor, hayat sergiliyor.

Kanaat duygusu kayboldukça huzur da kayboluyor.

Eskiden azla mutlu olabilen insanlar vardı. Şimdi çok şeye sahip olduğu halde huzur bulamayan milyonlar var. Çünkü mesele ne kadar kazandığın değil, neyin esiri olduğundur.

Para insanın cebinde durursa faydalıdır; kalbine girerse tehlikelidir.

Bugün işçinin alın teriyle patronun ihtişamı arasındaki uçurum büyüyor. Aynı fabrikada çalışan insanlar farklı dünyalarda yaşıyor. Bir tarafta israf sofraları, diğer tarafta ay sonunu getirme derdi… Böyle bir yerde huzurdan, adaletten ve toplumsal güven duygusundan söz etmek zorlaşıyor.

Oysa gerçek büyüklük gösterişte değil, tevazudadır. Aynı sofraya oturabilmekte, çalışanının derdini hissedebilmekte, kazandığını paylaşabilmektedir.

Peygamber Efendimizin hayatına baktığımızda ihtişam değil sadelik görüyoruz. Eline servet geçtiğinde onu biriktiren değil, dağıtan bir anlayış görüyoruz. Çünkü İslam’ın hedefi serveti kutsamak değil, insanı ahlaklı hale getirmektir.

Bugün Müslüman toplumların en büyük sınavlarından biri de para sınavıdır. Makam, ihale, rant, lüks ve gösteriş tutkusu; maneviyatı sessizce aşındırıyor. İnsanlar artık neye sahip olduklarını değil, neyi kaybettiklerini düşünmelidir.

Çünkü para arttıkça merhamet azalıyorsa, zenginlik büyüdükçe vicdan küçülüyorsa orada bereket değil, ciddi bir çürüme vardır.

Asıl mesele zengin olmak değildir.

Asıl mesele, zenginliğin seni neye dönüştürdüğüdür.