Artık lafı dolandırmanın, meseleyi yumuşatmanın bir anlamı yok. Bu ülke en büyük krizini ekonomiyle değil, zihniyetle yaşıyor. Ve biz hâlâ bunu kabul etmekten kaçıyoruz.

Aile çöküyor. Bu bir yorum değil, açık bir gerçektir. Aynı evde yaşayan insanlar birbirine tahammül edemiyor. Sorumluluk duygusu zayıflamış, fedakârlık neredeyse alay konusu olmuş. Herkes hak arıyor ama kimse görev almak istemiyor. Böyle bir zeminde sağlam bir toplum kurulmaz.

Adalet duygusu yara almış durumda. İnsanlar artık “nasıl olsa ceza almaz” diye düşünerek hareket ediyor. Kurallar var ama etkisi yok. Hukuk caydırıcı olmazsa, toplum kendi iç dengesini kaybeder. O noktadan sonra düzen değil, kaos konuşur.

Eğitim sistemi ise açıkça iflas etmiştir. Kim ne derse desin gerçek bu. Yıllardır gençlere bir yön verilemiyor. Ezberle şişirilmiş, hayata hazırlanmamış nesiller yetişiyor. Diploma var, nitelik yok. Hedef var, içerik boş. Bu şekilde ne bilimde ilerlersin ne de dünyada söz sahibi olursun.

Şehirler… Özellikle büyük şehirler artık yaşanacak yer olmaktan çıkıyor. Trafik bir sorun değil, bir işkencedir. İnsanlar ömürlerini yollarda tüketiyor. Plansızlık, açgözlülük ve rant hırsı şehirleri yaşanmaz hale getirdi. Bu bir yönetim zaafı değil, açık bir beceriksizliktir.

Toplumda genel bir ciddiyetsizlik hâkim. Her şey yüzeysel, her şey geçici. Derinlik yok, ilke yok, duruş yok. Herkes konuşuyor ama kimse sorumluluk almıyor. Eleştiri çok, çözüm yok. Gürültü var ama akıl yok.

Ve en tehlikelisi: Bu tabloya alışıyoruz. Normalleştiriyoruz. “Böyle gelmiş böyle gider” diyerek çürümeyi kabulleniyoruz. İşte asıl çöküş budur.

Ama şunu da açıkça söylemek lazım: Bu gidişat kader değil. Bu bir tercih. Ciddiyetsizliği seçersen çökersin. Adaletsizliği görmezden gelirsen kaybedersin. Eğitimi önemsemezsen geleceğini teslim edersin.

Toplumlar dışarıdan yıkılmaz. İçeriden çürür.

Ve biz şu an tam olarak bunu yaşıyoruz.