Bugün bilgiye ulaşmak kolay ama doğru düşünmek zor. Çünkü düşünme eğitimi zayıf. Mantık dersleri var ama mantık kültürü yok. Gençler çok şey duyuyor ama az şey tartıyor. Doğruyla yanlışı ayırt etmek giderek zorlaşıyor.

Bu ortamda yüzeysellik hızla yayılıyor. Her konu birkaç cümleyle geçiştiriliyor, herkes her konuda kesin konuşuyor. Oysa düşünmek, aceleye gelmez. Düşünme alışkanlığı kazandırılmadan sağlıklı bir toplum kurulamaz.

Görgü meselesi de bu zincirin önemli bir halkası. Dil sertleşiyor, hitap kayboluyor, incelik geri çekiliyor. Eskiden doğal olan nezaket, bugün gereksiz görülüyor. Oysa görgü, insanın kendini sınırlama becerisidir. Bu beceri kaybolduğunda toplumsal gerginlik artıyor.

Beslenme ve sağlık da bir kültür meselesi. Yeme içme ölçüsünü kaybeden toplum, hayatın başka alanlarında da ölçüyü kaybediyor. Sağlık, sadece hastalıkla ilgilenmek değildir; nasıl yaşandığıyla ilgilidir.

Ahlak ve fazilet bütün bu alanların temelidir. Güven duygusu zayıfladığında ne eğitim sağlıklı işler ne de ekonomi. İnsanların birbirine tahammülü azalır, ilişkiler sertleşir.

Bir de üretim meselesi var. Gençlerin büyük kısmı güvenli bir yere yerleşmek istiyor. Risk almaktan kaçınılıyor. Oysa üretmeyen, girişkenliği kaybeden toplumlar zamanla içe kapanır. Küçük atölyeler, el emeği, yerel üretim desteklenmeden güçlü bir yapı kurulamaz.

Sonuçta mesele dönüp dolaşıp aynı noktaya geliyor.
Eğitim, sadece meslek kazandırmak değildir.
Eğitim, insana ölçü, zevk ve sorumluluk kazandırmaktır.

Bunlar yoksa, ne okul yeterlidir ne diploma.