Ligde kalma mücadelesi veren iki takımın İstanbul’daki randevusu, kağıt üzerinde sıradan bir 0-0 gibi görünebilir. Ancak sahada oynanan futbol ve verilen kararlar, bu maçın Kestel Çilekspor adına kaçırılmış büyük bir fırsat olduğunu açıkça ortaya koydu.

Maç öncesi tablo netti: 22 puanlı Kestel Çilekspor, 24 puandaki İnkılapspor karşısına sadece rakibini yakalamak için değil, ligde kalma yarışında yön değiştirmek için çıktı. Bu tür maçlar sezonun kırılma anlarıdır. Kazanırsanız nefes alırsınız, kazanamazsanız baskı büyür.

Ve Kestel, nefes alma fırsatını kendi elleriyle geri itti.

İlk yarı dengede geçti. İnkılapspor’un yakaladığı iki tehlikeli pozisyon ve Kestel Çilekspor adına da Sarp’ın şutu dışında oyunun temposu düşüktü. İki takım da hata yapmamaya odaklandı, risk almaktan uzak bir görüntü çizdi.

İkinci yarıyla birlikte sahadaki denge tamamen değişti.

Top daha fazla Kestel’de kaldı, oyun rakip yarı sahaya yıkıldı ve kontrol temsilcimize geçti. Ancak futbolun değişmeyen gerçeği bir kez daha ortaya çıktı: Topa sahip olmak yetmez, üretmek gerekir. Kestel oyunu yönetti ama pozisyon üretme konusunda ciddi bir tıkanıklık yaşadı.

Buna rağmen maçın kırılma anları vardı. Kestel adına kaçan net fırsatlar ve karşılaşmanın son bölümünde yaşanan penaltı pozisyonu uzun süre tartışılacak türdendi. Açık temasın olduğu pozisyonda hakemin devam kararı vermesi, zaten yüksek tansiyonlu geçen mücadelede adalet duygusunu zedeledi. Ligde kalma hattındaki takımlar için bu tür hataların bedeli bazen haftalar sonra bile hissedilir.

Ancak gerçeği yalnızca hakem kararlarına bağlamak kolaycılık olur.

Asıl problem, oyunun Kestel lehine döndüğü anlarda kulübeden gelen reaksiyondu.

İkinci yarıda kontrol tamamen ele geçirilmişken teknik heyetin risk alma konusundaki çekingenliği maçın en kritik noktası haline geldi. Dakikalar ilerledikçe üç puanı zorlayan hamleler beklenirken yapılan değişiklikler, tempoyu yükselten değil koruyan bir anlayışı ortaya koydu. Sahadaki görüntü, kazanmak isteyen bir takımdan çok beraberliği kabullenen bir ekip izlenimi verdi.

Sanki beraberlik yeterliymiş gibi...!

Oysa ligde kalma mücadelesinde bazı maçlarda beraberlik, mağlubiyetten farksızdır.

Daha da düşündürücü olan ise teknik direktörün oyun içi refleksleri. Modern futbolda oyuna müdahale hızı, cesaret ve yeniliğe açıklık belirleyici faktörler haline gelmişken Kestel kulübesi eski alışkanlıkların dışına çıkmakta zorlandı. Oyun değişim isterken beklemek tercih edildi. Risk alınması gereken yerde güvenli limana sığınıldı.Futbol hızla evrilirken aynı ezberlere bağlı kalmak, aynı güvenli tercihlere sığınmak ve değişime direnmek artık doğrudan sportif bir problemdir.Ligde kalma savaşı verilirken beraberliği korumaya çalışan bir anlayışın başarı üretmesi mümkün değildir.

Futbol artık ezberlerle kazanılmıyor.!

Bugün puan tablosuna bakıldığında sadece bir beraberlik yazıyor olabilir. Ancak sezon sonunda dönüp bakıldığında bu maç, kaçan bir fırsat olarak hatırlanabilir.

Rakip yorulmuşken, saha üstünlüğü ele geçirilmişken ve üç puan ulaşılabilir durumdayken yapılan geç ve etkisiz hamleler, Kestel’in İstanbul’dan bir puanla dönmesine değil, iki puanı bırakmasına neden oldu.

Sonuç olarak;

Kestel Çilekspor İstanbul’da bir puan almadı; kazanma cesareti gösteremediği için iki puanı kendi elleriyle bıraktı.

Hatta daha acısı şu olabilir:

Bu takım ligden düşerse, sebebi kötü oynadığı maçlar değil; kazanabileceği maçlarda cesaret gösteremediği anlar olacak.